Het is alweer een tijdje geleden dat er een blogje verscheen in deze serie. De reden daarvoor is simpel: ik heb de laatste weken geen nieuwe plaatsen bezocht in de categorie 'Good Place to Die'. Wel heb ik veel nagedacht over mogelijke bestemmingen. En ik heb besloten om dit blog voort te zetten in het Nederlands. Dat is weliswaar wat lastig voor mijn vrienden die geen Nederlands begrijpen, maar het komt de 'literaire' kwaliteit ten goede. Althans, dat hoop ik. Nederlands blijft mijn moerstaal; daarin kan ik me nu eenmaal sappiger uitdrukken dan in welke andere taal ook.
Intussen heb ik enkele plekken waarover ik eerder schreef opnieuw bezocht. Berlijn, La Gomera en Emmering. Het gekke is dat als ik naar deze plekken kijk, ik me goed kan voorstellen dat ik daar oud word. En hoe meer ik daarover mijmer, deze te meer voel ik ook hoezeer ik geworteld ben in Amsterdam. Daar woon ik inmiddels alweer zo'n zeven jaar, en dat begint merkbaar te worden. Ik voel me thuis in mijn buurtje in Amsterdam Zuid. Ik ken steeds meer mensen rond het Roelof Hartplein. De bakker om de hoek, de luxe bakkerswinkel op de andere hoek, de man van de taartenwinkel, Niels de fysio, Theo de bloemenman, Carole en Susanti van de Chinees. In mijn eigen huis, ben ik bij vijf van mijn zeven buren over de vloer geweest, ik mag deze mensen graag en heb meer dan oppervlakkige gesprekken met Dolf, Ad, Mimi en Dylan. Geert en Nathalie en Georgia en Marianne wonen in een straal van 200 meter. Terwijl ik dit zit te schrijven in de trein van München naar Amsterdam, verheug ik me erop ze gauw weer te ontmoeten. In Amsterdam kan ik een zinvolle bijdrage leveren, in de vorm van schrijfwerk en interculturele
Maar wat praat ik: Fleur en Kamiel wonen praktisch om de hoek. Hen zie ik dagelijks of wekelijks. Ze vullen mijn hart, wortelen mijn bestaan en geven mijn leven zin. Wat een rijkdom! Die echter ook vergankelijk is, zo besef ik. Want elk moment kan hun pad hen wegvoeren naar vreemde horizonten; zij hebben hun eigen weg te gaan. Toch valt het me zwaar om mijn plek in Amsterdam op te geven of in te ruilen voor bijvoorbeeld het zuiden van Duitsland, waar de geliefde woont. Hoe zonnig, schoon en vriendelijk ook. En hoe inspirerend ook de relatie.
Kortom, deze zoektocht naar een goede plek om oud te worden, levert steeds interessant materiaal op. Hij brengt me dichter bij mijn wortels en hij opent nieuwe mogelijkheden. Intussen voel ik me ook vaak verscheurd. Ik zou graag overal tegelijk willen zijn, en al mijn vrienden en geliefden om me heen draperen. Of meenemen in de trein, de auto, de motor, het vliegtuig. Beetje egoïstisch? Tja.
