Nog steeds springlevend

De tijd vliegt en ik vlieg mee. Sinds mijn laatste blog zijn bijna drie jaar verstreken. Dat ik al die tijd niks heb geschreven, betekent niet dat er niks is gebeurd in mijn leven. Integendeel. Dochter Fleur is uitgevlogen naar Dubai en heeft twee mooie zoontjes gekregen. Zoon Kamiel heeft een huis gekocht en rijdt een dikke auto van de zaak. Mijn vader is dit jaar overleden, hij is bijna 93 geworden. Ik ben de 60 gepasseerd, grootvader geworden en vrienden met buurman Dolph. Heb een jaar lang een kantoor gehuurd bij München. Heb daar nog een vette motor staan. Norbert en Margit zijn uit elkaar, ze hebben allebei een nieuwe relatie. Een vriendin uit Duitsland heeft op bezoek in Amsterdam een hersenbloeding gekregen en moet maandenlang revalideren. Buurvrouw Lies heeft eindelijk de strijd verloren tegen de kanker; volgende maand krijg ik alweer nieuwe onderburen. Marianne is 'my person' geworden, Marjan een innige vriendin en Georgia een nabije levensgezel. Net als Joke en Gert-Jan, met wie ik de inspiratie van de dialogen deel. Tsaree staat op het punt te vertrekken naar Friesland, met medenemen van haar verrukkelijke Thaise keuken. Douwe komt juist dichterbij, Loek neemt wat afstand. Al die bewegingen worden helder als je ze bekijkt over een langere tijd... Mooi is dat, gracieus ook.

Eigenlijk is 'de tijd vliegt' een povere vertaling van 'tempus fugit' - 'de tijd vleidt', hij vlucht. Als een ongrijpbaar fenomeen dat ons altijd blijft ontglippen. Als zand door de vingers stromend, eeuwig wijkend. En wat blijft dan wel? De liefde misschien, die blijft altijd, maar dan niet gehecht aan iets of iemand. En Ik, zei de gek, maar dat klopt ook niet. Want niets blijft, helemaal niets, want alle permanentie is illusie, en dat is nou juist zo mooi.

En die plek om te sterven? Die heb ik dus nog niet gevonden, en eerlijk gezegd zoek ik niet meer zo hard. Ik geniet zo van mijn stad, Amsterdam, en van mijn schat, Sabine. Dat die twee niet op één plek zijn te verenigen, is lastig maar ook interessant. Het illustreert zo mooi de verscheurdheid die ik al mijn hele leven in mij draag. Die te omarmen en te zien dat mijn Gestalte daar helemaal geen probleem van maakt - dat is mijn weg. Of althans een aspect daarvan. Waarderen, doorzien, helder worden in het licht van de vluchtende tijd. Wat een bizar avontuur!

O ja, onlangs gaf Marianne mij in overweging om opiniestukjes te gaan schrijven. Dat lijkt me ook wel wat. Dan slaat de titel van dit blog wel nergens meer op, maar dat stoort me niet zo.