Will you still need me when I'm 64?

Van al mijn verjaardagen heeft mijn 60ste de meeste indruk op mij gemaakt. Ik stel mezelf vragen en ga op zoek naar antwoorden. Een diepere betekenis van A Good Place to Die... hoe kunnen we waardig oud worden?

Zeker, andere verjaardagen waren ook bijzonder. De verjaardagen in mijn kindertijd natuurlijk. Ook mijn 21ste en mijn 30ste. Mijn 40ste verjaardag luidde een stevige midlife crisis in, ongemakkelijk maar erg productief (zo'n crisis gun ik iedereen ;-). Op mijn 50ste werd ik 's morgens wakker met het verontrustende besef: jeeeh, dát is snel gegaan, gisteren was ik nog 18. Maar die verontrusting ebde snel weer weg. Mijn 60ste verjaardag was anders. Ineens wist ik: nu ben ik een oude man. Niet stokoud. Niet seniel. Maar mijn leeftijd is ook niet meer middelbaar. Ik ben oud, mijn haar is grijs, ik beweeg niet meer zo soepel en als ik iets vergeet denk ik dat het aan mijn leeftijd ligt. Mijn huid begint te rimpelen, ook op onverwachte plekken. Er groeit haar uit mijn oren en mijn neus. Mijn tandvlees trekt terug en ik heb een leesbril nodig.

Inmiddels ben ik 4 jaar verder en nog steeds ben ik bezig met mijn leeftijd en met ouder worden. Ik praat erover met andere ouderen. Met vrienden, met mijn kinderen. Ik organiseer zelfs dialoog-gesprekken over ouder worden en ik heb plannen voor workshops met ouderen. De belangrijkste vraag die ik stel aan mezelf en aan anderen: hoe kunnen we waardig oud worden?

Ik zoek naar antwoorden op deze vraag en op vragen die daarvan zijn afgeleid. Kunnen wij het beter doen dan de vorige generatie? Onze ouders waren de eersten die massaal zo oud werden. In zekere zin zijn zij overvallen door de mogelijkheden die de medische wetenschap ons biedt. Kunnen wij onszelf beter voorbereiden dan zij? Hoe pakken we dat aan? Welke keuzes hebben we, en kunnen we extra ruimte scheppen - voor onszelf en voor de samenleving?

Het thema heeft mij de afgelopen jaren niet losgelaten. Het heeft me ook veel opgeleverd. Interessante gesprekken met andere ouderen. Frisse gezichtspunten in boeken, artikelen en websites. Het is geen onderwerp dat op ieders lip ligt, maar als je het aansnijdt blijkt dat veel mensen ermee bezig zijn. Meestal hebben ze wel vragen, maar geen antwoorden. En als iemand een antwoord heeft, is dat vaak heel persoonlijk. Dat geldt ook voor mij. Ik vind de vragen over ouder worden net zo interessant als de antwoorden. Erover praten brengt meer helderheid en een zekere rust. Soms, niet zo vaak, resoneert een idee of een gedachte. En ik heb in mijn zoektocht - in gesprekken en tijdens het schrijven van dit boek - enkele waardevolle ontdekkingen gedaan.

In gesprek zijn over ouder worden, met mezelf en met anderen, heeft me erg goed gedaan. Vooral de ontdekking dat dit een onderwerp is dat ons allemaal aangaat. Ik sta niet alleen in mijn verbijstering over dit merkwaardige fenomeen. Daarom ga ik mijn zoektocht naar antwoorden delen met anderen. Wie zich aanmeldt voor dit blog, krijgt regelmatig een brockje gedachtevoer aangeboden. 

Welkom aan boord!